تأثیر آموزش مهارت زبان بدن بر مهارت های ارتباطی دانش‌آموزان مبتلاء به آسیب بینایی

نوع مقاله: 2058

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه علامه طباطبائی

2 استاد گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی ،دانشگاه علامه طباطبائی

10.22099/jsli.2020.34276.2925

چکیده

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی آموزش مهارت زبان بدن بر مهارت­های ارتباطی دانش­آموزان مبتلا به آسیب بینایی در شهر اهواز انجام شد. پژوهش حاضر از نوع آزمایشی (تمام آزمایشی) با طرح پیش­آزمون، پس­آزمون و گروه کنترل بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل کلیۀ دانش­آموزان نابینا که در سال تحصیلی 97 - 96 در شهر اهواز مشغول به تحصیل بودند است. با استفاده از روش نمونه­گیری هدفمند تعداد 16 نفر از دانش­آموزان نابینا مدرسۀ شوریده شیرازی شهر اهواز انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. آزمودنی­های گروه آزمایش در 9 جلسه تحت برنامۀ آموزش قرار گرفتند. به منظور جمع­آوری داده­ها از پرسش­نامۀ مهارت­های ارتباطی عطارها و کرمی (1389) استفاده شد. اطلاعات به­دست آمده با استفاده از تحلیل MANCOVA  و نرم افزار SPSS  تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت زبان بدن اثر معنی­داری بر مهارت­های ارتباطی دانش­آموزان نابینا و خرده مقیاس مدیریت هیجانات (05/0p<) داشت. این نتایج بیانگر آن است که دریافت آموزش مهارت زبان بدن به طور کلی منجر به بهبود مهارت­های ارتباطی در دانش­آموزان مبتلاء به آسیب بینایی شده است. از این رو، آموزش مهارت مذکور به واسطۀ تمرکز ویژه بر مهارت­های ارتباطی، می­تواند به عنوان روش آموزشی مؤثری در افزایش ارتباط و تعامل دانش­آموزان با آسیب بینایی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات